smr̀djeti
gl. nesvrš. neprijel. 〈prez. 1. l. jd. smr̀dīm, 3. l. mn. smr̀dē, imp. smr̀di, aor. smr̀djeh, imperf. smr̀dijāh/smr̀đāh, prid. r. m. smr̀dio, ž. smr̀djela, s. smr̀djelo, mn. smr̀djeli〉 širiti smrad; sin. vonjati, zaudarati ♦ nit’ smrdi nit’ miriše ni dobar ni loš, bez izrazitih osobina